Ervaringsverhalen Alzheimercafe3

AVONDSCHEMERING
Nadat mijn vrouw op de dagopvang en de hond bij mijn jongste zoon zijn ondergebracht, ben ik wel blij, om na zoveel jaren, weer naar mijn geboortestad Delft te kunnen gaan. Ik herken vele plekjes en steegjes terwijl ik op mijn gemak de grachten afwandel. Naarmate de tijd verstrijkt, lijkt mijn ietwat ingehouden blijdschap te veranderen in een somber gevoel. Op de bekendste gracht van de stad passeer ik een steeg die ik nog nooit gezien heb. Laat het geheugen mij in de steek? Ik kijk om me heen, alles is toch zoals ik verwachtte, maar deze steeg? Hoe heet die steeg eigenlijk? Ik loop op het straatnaambordje af en lees 'Mantelzorgersdwarsstraat'. Hmm, dwarse mantelzorgers...? Alsof aangetrokken door een onbekende kracht, loop ik de steeg door en ik kom uit op een groot, doodlopend plein. Op het plein bevinden zich terrasjes waar vooral oudere mensen eten en drinken. Sommige van hen gedragen zich vrijpostig en zelfs liederlijk. Ik groet een man in een lange, witte jas. Als terrasbezoekers het plein proberen te verlaten worden zij door de witte jas tegengehouden. Ik besluit op een terrasje plaats te nemen. Al snel staat een ober naast me.

"Wat mag het zijn, meneer?"

"Een koffie verkeerd, ober."

Als de ober mij de koffie brengt raak ik met hem in gesprek.

"Ik ben geboren en getogen in deze stad, maar de steeg is mij nog nooit opgevallen, laat staan dit plein."

"Ik zal het u uitleggen. De steeg en dit plein zijn alleen zichtbaar als je in een bepaalde gemoedstoestand verkeert en deze toestand kan zich alleen voordoen op gevorderde leeftijd."

Met enige verbazing kijk ik de ober aan maar hij vervolgt het gesprek.

"Ik zie aan uw gezichtsuitdrukking dat u mij niet gelooft. U moet weten dat ik toch met enige kennis van zaken spreek. Als sociaal-psychiatrisch verpleegkundige heb ik veel ervaring opgedaan. Ik deel nu veelal slaapmutsjes uit aan de terrasbezoekers."

"Hoe heet dit plein eigenlijk?"

"Alzheimerplein, meneer."

Uit een luidspreker klinkt weemoedige muziek. Nu pas dringt het tot me door dat het plein een naargeestige sfeer uitademt en besluit dit plein snel te verlaten.

"Kan ik afrekenen, ober?"

"Natuurlijk, ik zal iemand sturen."

Even later komt een vrouw op me af met een grote portemonnaie in haar hand.

"Goedendag meneer, u wilde afrekenen?"

Met verbazing kijk ik haar aan en stamel: "U lijkt erg veel op mijn vrouw Betty."

Zij lacht hartelijk en antwoordt: "Maar Gerard, ik bèn je vrouw!"

Enigszins bekomen van de schrik, durf ik het gesprek met haar voort te zetten.

"Je ziet er een stuk jonger uit, ik zie dat je voor je haar weer de kleurshampoo van vroeger gebruikt. Hoe gaat het nu met jou?

"Het gaat goed, ik heb mijn geheugen terug, ik kan weer fatsoenlijk praten en ben mijn meeste angsten kwijtgeraakt en als alles goed gaat mag ik over een tijdje naar jou terug, als je dat leuk vindt."

"En hoe komt het dat je aan de beterende hand bent?"

"Er worden nu medicijnen gemaakt die echt genezen en de dokter heeft mij deze tabletten gegeven."

Ze overhandigt mij een doosje met hemelsblauw gekleurde tabletten. Op het doosje staat de naam van het medicijn:

Apotheek Futura - Mantelzorgersstraat 12